Kayleigh Stolk, één van de sterkhouders van volleybalclub Spirit.
Kayleigh Stolk, één van de sterkhouders van volleybalclub Spirit. (Foto: John de Pater)

Kayleigh Stolk hervindt haar volleybalplezier bij Spirit

Door Jan J. Timmer

Kayleigh Stolk kan niet zonder volleybal, zo ontdekte de Barendrechtse gedurende de vijf jaar waarin ze door studie en werk vooral buiten de sporthal haar tijd doorbracht. Twee seizoenen geleden kwam aan die lacune een einde. Sindsdien speelt ze bij Spirit in Dames 1.

Barendrecht - Met haar team moet ze alle zeilen bijzetten om ook komend seizoen in de eerste klasse te mogen uitkomen. "We staan er niet al te best voor", werpt Kayleigh Stolk een blik op de ranglijst. "Als we op onze huidige positie blijven staan, degraderen we. Dat zou echt onnodig zijn. We hebben namelijk prima speelsters, waaronder diverse meiden die voorheen op een hoger niveau uitkwamen. Ons probleem in de eerste seizoenshelft was vooral dat het aan het echte teamgevoel en vechtersmentaliteit ontbrak. Om beide een impuls te geven hebben we met z'n allen een bokstraining gevolgd. Superintensief en heel nuttig. De wedstrijd daarna stonden we als briesende leeuwen in het veld en pakten we de winst. Omdat ik weet wát er in ons team zit ben ik zeker niet pessimistisch gestemd over onze overlevingskansen. We gaan het gewoon redden."

Ooit gold Kayleigh Stollk te boek als een volleybaltalent dat het wel eens ver zou kunnen brengen. "Ik begon ooit met deze sport bij Volley Zuid in Rotterdam", vertelt de 25-jarige diagonaalspeelster. Bij die club speelde ik op C- en B-leeftijd in de Topklasse. Vervolgens werd ik gescout voor 'de B-nationaal' en kwam ik bij VCN in Capelle aan den IJssel terecht waar ik het uiteindelijk tot het Meisjes A-Topklasse team bracht. Een schouderblessure wierp me echter terug. Ik besloot er tijdelijk mee te stoppen, maar 'tijdelijk' werd 'langdurig'. Ik ging de opleiding tot verpleegkundige volgen en belandde uiteindelijk in de verslavingszorg. De eerste jaren werkte ik op een gesloten afdeling en had ik veel te maken met onregelmatige diensten. Momenteel heb ik een functie die meer regelmaat biedt en het ook makkelijker maakt om tijd vrij te maken om te volleyballen. Uiteindelijk gaf Wouter van der Pas me het laatste duwtje richting Spirit. Dat is nu twee jaar geleden. Ik deed één training mee en werd al gevraagd voor het eerste team. Het plezier had ik meteen terug. En voor mijn fanatisme gold eigenlijk hetzelfde. Ik ben en blijf competatief ingesteld, stap altijd het veld in om te winnen. Dat krijg je er nooit meer uit, ha ha!"

 

Meer berichten